'වන්දනාව'

තමුන්ගේ අම්මලාව දඹදිව යවන එක මහා 'අනුහස් දෙයක්' වගේ ලොකු ලොකු උදවිය හිතන විත්තිය, මට සමහර පත්තර වලට, ඒ උදවිය කියලා තියෙන දේවල් වලින් තේරුනා… සමහරු අම්මලාව දඹදිව යවපු එක ගැන පුරාජේරුව කියවනවා.. සමහරු යවන්න බැරි උනු එක ගැන පසු තැවෙනවා…. ඒකට හරියන්න වෙන පින් දහම් කරනවා…

මම මේ කියන්න යන කතාවත් වන්දනාවකට සම්බන්ධයක් තියෙනවා… අපේ ආයතනයේ ණය කටයුතු වලට සම්බන්ධ රස්සාවකුයි මම කරේ.. ඉතිං දවසකට දුක් ගැනවිලි තොගයක් අහන්න ලැබෙනවා නේ.. ඉතිං අපේ ලිපිකරු තනතුරක් දරන, මම මේ කියන්න යන කෙනාටත් ණයක් ඕනේ වෙලා (කොල්ලෙක්)… ණය ඉල්ලන කාරණාව විදියට දාලා තියෙන්නේ වන්දනාවේ යෑම කියන කාරණය. ඉතිං අපේ ඒ සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරන කෙනා ඒ, ලිපිගොණුව යටට දාලා.. හදිස්සිම දෙයක් නොවන නිසා…මොකද අනිත් උන්දැලා රත්තරන් බඩු බේරා ගන්න, වහලය අළුත් වැඩියා කරන්න, වගේ ටිකක් 'සිරා' කාරණාවල් ලියලා තමයි ණය ඉල්ලන්නෙත්… ඒත් ඉතිං මිනිහා ඇත්තම ලියලනේ.. ඉතිං ප්‍රමුඛතාව දෙන්න විදියක් නෑ..

ඉතිං මේ මනුස්සයා ඇවිත් මාව හම්බවෙලා විස්තරේ කිව්වා.. මිනිහට ණය මුදල ඕනවෙලා තියෙන්නේ, හඟුරන්කෙත තමුන්ගේ ගමේ ජීවත්වෙන, කවදාවත්ම වන්දනාවේ ගිහින් නැති, අහිංසක වයසක උපාසක අම්මලා ටිකක් වෙසක් එකට වට වන්දනාවේ එක්කන් යන්න.. මිනිහා ගතිපු අනිත් ණය වල හැටියට, ලොකු මුදලක ණයක් දෙන්නත් බෑ.. අන්තිමට මම පුළුවන් උපරිමය අනුමත කරලා දුන්නා… මිනිහා ඒ මුදලෙන් ලස්සනට වැඩ ටික කරන් ඇවිත් තිබුනා.. මටත් හරි සතුටු හිතුනා… ඒත් ඒ මනුස්සයා ණය මුදල අවුරුදු 5ක් තිස්සේ ගෙවන්න එපැයි....

මේ අනිත් කතාව:
ගමේ පන්සලෙන් සංවිධානය කරපු නඩයක් එක්ක , සති 2-3කට ලක්ෂ දෙකක් විතර නාස්ති කරලා අපේ අම්මාත් දඹදිව ගිහින් ආවා, දැන් අවුරුදු 2කට ඉස්සරවෙලා… ඒත් මගේ පෞද්ගලික මති මතාන්තර වලට අනුව, අපේ අම්මා කරේ මම අමාරුවෙන් එකතු කරපු සල්ලී ටිකක්, නාස්තිකරලා ආපු එක.. ගමේ අනිත් අය, යනකොට අපේ අම්මාට දුක හිතෙයි කියලායි මම සල්ලී දුන්නේ… අම්මාට ඕක ගැන එච්චර ආසාවක් තිබුනෙත් නෑ… මම ඕක මහ මෙරක් කියලා හිතුවෙත් නෑ..

මම මේ කියන්නේ, දඹදිව යන එකින් පිං රැස් වෙන්නේ නෑ කියලා නෙමෙයි… ඒත් පිං රැස්කර ගන්න, ඊට වඩා වැඩි යමක්, ඒ මුදලින් සමාජයට කරන්න පුළුවන් කියලයි මට නම් හිතෙන්නේ… කවදාවත්ම ගමෙන් එළියට නොගිය; අඩුම තරමින් තමුනට ලඟින්ම තියෙන දළදා මාලිඟාවටවත් අඩිය නොතියපු, උපාසක අම්මලා කී දෙනෙක් අර වන්දනා ගමනෙන් සතුටු වෙන්න ඇත්ද? ඒ මනුස්සයාට ඒ පිං ඇතිවෙයි, සංසාරෙන් එගොඩ වෙන්න..

අපේ උගතුන් යැයි කියා ගන්නා ලොකු ලොකු ඇත්තොන්ට වැඩිය අර අපේ ලිපිකාර මහත්තයා කරපු වැඩේ ‘ අනර්ගයි’ කියලයි මට නම් හිතෙන්නේ… අපේ තියෙන්නේ පුහු මාන්නේ/ සෝබනේ, වෙන දෙයක් නෙමෙයි…. අපිත් ඒ විදියට හිතන්න ගත්තොතින් කොයිතරම් නම් හොදයිද?